Psikopatik orman gezisi med Felicia...

Yeniden selam sevgili 'blog'...

Ya dun nasil bi' gundu anlatamam... Gayet normal okul, yeni insanlar falan filan, sonra evdir yemektir, yorgunluktur falan falan buraya kadar normal... Ama sonrasi tam bi' felaket... Yemekten sonra bir bayginliktir coktu uzerimize, uykumuz var ama uyumak istemiyoruz, bir sey yapalim desen ona da iih... Sonra Felicia'nin aklina cok 'masum' bi' fikir geldi: Yuruyuse cikmak. 10 dakika surecegini soyledi, acikcasi bu sure icinde ve acik havada bayginligimi uzerimden atabilecegimi dusundum..

Evden hizli adimlarla cikti, Felicia. Ben de ona yetisebilmek icin ayakkabilarimi elime alip disari ciktim ama evin esigi 'deli gibi' islakti. Coraplarim ve ayaklarim, dogal olarak, islandi. Sonra ayakkabilarimin arkasina basa basa Felicia'ya yetistim. Asfalt yoldan gidiyorduk ve yol isiklandirmasi gayet iyiydi, onumu ve yoldaki zimbirtilari rahatlikla gorebiliyordum. Sonra asfalt yol bitti ve bi' yol ayrimina geldik. Iki yol vardi secilebilecek... Ikisi de birbirinden beterdi. Isiklandirma yok, yollarin nereye gittigi belli degil, daha dogrusu belli ormanin icine, ve yollar toprakti ve su golcukleriyle doluydu. Neyse soldaki yolu tercih ettik. Bu arada saat 10.30...

Karanlikta Felicia'yi takip etmeye calisiyordum, uzerindeki pembemsi montu secebiliyordum zar zor. Baska hicbi' sey secemiyordum. Bazen ay isigi yoldaki golcuklerden yansiyor, agaclari secilebilir kiliyordu. Sonra Felicia garip bir yola sapti. Toprak yol birden bitti, kayalarin ustunden yurumeye basladik. Ve o sirada deli gibi bi' korku icimi sardi. Cunku daire cizdigimizi fark ettim... Ve hava karanlik, saat gecenin onu... Neyse biraz daha bekledim bu kiz nereye goturuyor beni diye. Tam bunlari dusunurken islak ve kaygan bi' kayaya rastladi adimim ve kayip 'got'umun ustune dustum. Ustum garip boceklerle ve camurla kaplandi. Neyse ki Felicia gelip kalkmama yardim etti... 'Allah razi olsun'... Kayalari astiktan sonra bi' tane sokak lambasi gordum ve nasil sevindim anlatamam, icimi bir huzur kapladi... Herhangi bi' yirtici hayvanla karsilasmadigimiz icin cok cok cok mutluyum ve cok sansli oldugumu dusunuyorum...

Iste boyle beyler ve bayanlar... Cok macerali bi' geceydi. Ama guzeldi ya, bazen insan 'ardinal'e ihtiyac duyuyor, anlarsiniz ya...

Ya merak ediyorum, acaba bunu Turkiye'de yapsaydik n'olurdu??

Neyse yinede Norvec guzel ulke... Jeg er glad...